माझ्या मते नाती जपण्याची कला “चूक महत्त्वाची की व्यक्ती?”
आयुष्याच्या प्रवासात माणसे भेटणे हा नशिबाचा भाग असतो, पण ती टिकवून ठेवणे हा मात्र आपल्या स्वभावाचा भाग असतो. आजच्या धावपळीच्या युगात आपण भौतिक प्रगती तर करत आहोत, पण ‘नाती जपण्याची कला’ मात्र विसरत चाललो आहोत.
अनेकदा आपण एखाद्याच्या चुकीवर इतके ठाम राहतो की, त्या नात्यातली माया विसरून जातो. नात्यांची वीण ही दोऱ्यापेक्षाही नाजूक असते; तिला गरजेपेक्षा जास्त घट्ट पकडले तर ती टोचते आणि सैल सोडले तर निसटून जाते. म्हणूनच नातं जपताना आपण स्वतःला एक प्रश्न विचारायला हवा: समोरच्याची ‘चूक’ महत्त्वाची की ती ‘व्यक्ती’?
नात्यात दुरावा येण्याचे सर्वात मोठे कारण म्हणजे ‘अहंकार’. “मीच का ऐकून घेऊ? चूक तिची आहे तर मी का माफी मागू?” असे विचार मनात आले की समजावे, आपण नात्यापेक्षा चुकीला जास्त महत्त्व देत आहोत. समोरच्याची चूक असतानाही जर आपण पुढाकार घेऊन वाद मिटवला, तर तो आपला कमकुवतपणा नसून नात्याप्रती असलेला ‘आदर’ असतो.
या जगात कोणीच परिपूर्ण नाही. ‘माणूस आहे, चुका होणारच’ हे जर आपण त्रयस्थ व्यक्तीबद्दल स्वीकारतो, तर आपल्या प्रिय व्यक्तीला माफ करायला का कचरावं? जेव्हा आपण समोरच्याला त्याच्या त्रुटींसह स्वीकारतो, तेव्हा नातं अधिक प्रगल्भ होतं. एकमेकांची उणीदुणी काढण्यापेक्षा, एकमेकांना समजून घेण्यातच खरा आनंद आहे.
आयुष्य खूप छोटे आहे. कोणाचे तरी मन दुखवून किंवा अबोला धरून राहण्यापेक्षा, चार शब्द प्रेमाचे बोलून नात्यात ओलावा टिकवण्यातच जीवनाचे सार्थक आहे. लक्षात ठेवा, माणसे ही झाडाच्या पानांसारखी असतात; एकदा गळून पडली की पुन्हा फांदीला जोडता येत नाहीत. वाद घालून आपण एखादे ‘युद्ध’ जिंकू शकू, पण एक हक्काचा ‘माणूस’ कायमचा हरवून बसू.
’मी बरोबर आहे’ या अट्टहासापेक्षा ‘आपले नातं महत्त्वाचे आहे’ हा विश्वास मोठा असू द्या. समोरच्याच्या चुकांकडे दुर्लक्ष करून माणसांना जपायला शिका, कारण हीच तुमची खरी श्रीमंती आहे!
