#माझ्यातलीमी #विकएंड टास्क

अनुष्का डोळे मोठे करून ऐकत होती. अंजली वहिनी आणि दादा यांच्या प्रेमकथेची ही छोटीशी झलक तिला खूपच मजेशीर वाटली. पण तिच्या मनात प्रश्नांचा भेंडोळा घुमत होता. हिरव्या रंगाचं रहस्य? नानानानी पार्क? आणि ते कॉलेजच्या गॅदरिंगमधलं नाटक? ती मनातल्या मनात हसली आणि म्हणाली, “दादा, तू आणि वहिनी खरंच काहीतरी लाजवाब जोडी आहात! पण आता मला सांग, पुढे काय झालं? म्हणजे, तुम्ही त्या नानानानी पार्कात भेटायचात, मग? आणि वहिनीला हिरवा रंग इतका का आवडतो? काही खास कारण आहे का?”
अंजली वहिनी लाजली, पण तिच्या चेहऱ्यावर एक गोड हसू उमटलं. ती म्हणाली, “अगं अनु, तुझा दादा आणि त्याच्या या गोष्टी! खरं सांगू? त्या पार्कात आम्ही भेटायचो, तेव्हा सगळं कसं स्वप्नवत वाटायचं. त्या हिरव्या रंगात काहीतरी जादू आहे. जेव्हा तिथे सूर्यप्रकाश त्या झाडांच्या पानांवर पडायचा, तेव्हा सगळं वातावरणच मंत्रमुग्ध करणारं व्हायचं. आणि हो, तुझा दादा तिथे मला कविता ऐकवायचा. कधी बालकवी, कधी कुसुमाग्रज, आणि कधी त्याच्या स्वतःच्या ओळी! तुझा दादा तेव्हा कॉलेजच्या नाटकातला ‘प्रेमा साठी काय पण’मधला हिरो होता, पण खऱ्या आयुष्यातही तो माझ्यासाठी हिरोच बनला.”
दादा हसत म्हणाला, “अरे, अनु, तुला सांगतो, त्या पार्कात आम्ही फक्त कविता आणि गाणीच नाही म्हणायचो, तर आम्ही भविष्याची स्वप्नंही पाहायचो. अंजलीला त्या हिरव्या रंगात आशा दिसायची, नवं काहीतरी सुरू करण्याची प्रेरणा मिळायची. आणि मला? मला त्या हिरव्या रंगात अंजलीच दिसायची!” तो हसला आणि अंजली वहिनीच्या खांद्यावर हलकेच हात ठेवला.
अनुष्का आता आणखी उत्सुक झाली. “म्हणजे दादा, तुम्ही दोघं त्या पार्कात भेटून प्रेमात पडलात, आणि मग? म्हणजे, कॉलेजच्या गॅदरिंगमध्ये नाटक बसवताना काही खास घडलं का? आणि वहिनी, तू खरंच फक्त हिरव्या रंगाच्या प्रेमात होतीस की दादाच्या?” ती खट्याळपणे हसली.
अंजली वहिनीने एक खोल श्वास घेतला आणि म्हणाली, “अगं, अनु, तुझा दादा तेव्हा कॉलेजचा स्टार होता. नाटकातला हिरो, सगळ्यांचा लाडका. पण मला त्याच्यातली ती साधी, प्रामाणिक बाजू आवडली. तो जेव्हा नाटकाच्या तालमीत माझ्याशी बोलायचा, तेव्हा त्याच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चमक दिसायची. आणि त्या नाटकात एक सीन होता, जिथे त्याला मला प्रपोज करायचं होतं. तुझा दादा त्या सीनची तालीम इतकी मनापासून करायचा, की मला वाटायचं, हे नाटक नाही, खरंच आहे!”
दादा मध्येच म्हणाला, “अरे, आणि त्या सीनची तालीम करताना एकदा मी खरंच प्रपोज केलं! त्या नानानानी पार्कात, त्या हिरव्या झाडांखाली, मी अंजलीला विचारलं, ‘खरंच माझ्याशी आयुष्यभर राहशील का?’ आणि ती लाजली, पण तिने होकार दिला. तिथून आमची खरी प्रेमकथा सुरू झाली.”
अनुष्का आता टाळ्या वाजवत म्हणाली, “वाह, दादा! म्हणजे तू नाटकातला हिरो खऱ्या आयुष्यातही बनलास! पण वहिनी, तू सांग ना, तुझ्या हिरव्या रंगाच्या प्रेमाचं रहस्य काय?”
अंजली वहिनी हसली आणि म्हणाली, “अगं, हिरवा रंग मला नेहमीच नव्या सुरुवातीची आठवण करून देतो. जसं वसंत ऋतूत सगळं नवं फुलतं, तसं मला त्या रंगात नवं काहीतरी घडण्याची आशा दिसते. आणि हो, तुझ्या दादाने त्या हिरव्या रंगाला माझ्यासाठी आणखी खास बनवलं. तो मला नेहमी म्हणायचा, ‘अंजली, तुझं हसू या हिरव्या रंगासारखं आहे—सगळं ताजं आणि जिवंत करणारं!'”
अनुष्का आता गालातल्या गालात हसत म्हणाली, “म्हणजे वहिनी, तू आणि दादा दोघंही हिरव्या रंगाच्या प्रेमात आहात, हो ना? पण सांग, मग कॉलेजच्या गॅदरिंगमध्ये काय झालं? आणि आता तुझं नाटक ‘प्रेमा साठी काय पण’ मध्ये तू कोणती भूमिका करतेयस?”
अंजली वहिनी आणि दादा एकमेकांकडे पाहून हसले. दादा म्हणाला, “अनु, गॅदरिंगमधलं नाटक तर फक्त एक निमित्त होतं. खरी गोष्ट त्या नानानानी पार्कात घडली. आणि आता तुझी वहिनी त्या नाटकातली हिरॉईन आहे, पण ती मला सांगते, ‘आता तूच माझा हिरो आहेस, नाटकातला नाही!'”
अनुष्का हसत म्हणाली, “वाह, काय रोमँटिक गोष्ट! पण दादा, मला सांग, त्या पार्कात अजून काही खास आठवणी आहेत का? आणि वहिनी, तू आता कॉलेजच्या गॅदरिंगसाठी काय तयारी करतेस?”
इथून पुढे अंजली आणि दादा यांच्या प्रेमकथेत अजून काही रंगीत आठवणी उलगडणार होत्या. अनुष्का उत्साहाने त्यांच्या गोष्टी ऐकत होती, आणि तिच्या मनातही त्या नानानानी पार्कात जाऊन त्या हिरव्या रंगाचं रहस्य शोधण्याची इच्छा निर्माण झाली. पण त्याआधी, तिला कॉलेजच्या गॅदरिंगमधल्या नाटकाची उत्सुकता लागली होती. ती म्हणाली, “चला, वहिनी, आता पटकन तयार हो, आपल्याला चेकिंगला जायचंय, आणि मला तुझ्या नाटकाची रंगीत तालीम पाहायची आहे!”
कथा पुढे चालू …
#२७_०९_२०२५_शनिवार
©️®️ #सौअपर्णाजयेशकवडे.