#माझ्यातलीमी
#विकएंडटास्क
#एक नवी सुरवात
श्रीहरीकोटाचा परिसर उत्साहाने रसरसलेला होता, वर्ष २०२६. आज भारताचे ‘गगनयान’ अंतराळात इतिहास रचणार होते. १५ वर्षांचा आर्यन शास्त्रज्ञांच्या गॅलरीत बसून समोरच्या भव्य रॉकेटकडे पाहत होता.
आर्यन अभ्यासात हुशार होता, पण गेल्या काही काळापासून तो खूप अस्वस्थ होता. त्याचं स्वप्न होतं ‘पायलट’ होण्याचं, पण एका महत्त्वाच्या प्रवेश परीक्षेत त्याला यश मिळालं नव्हतं.
“माझं स्वप्न भंगलं, आता आयुष्यात काय उरलंय?” या एकाच विचाराने त्याने स्वतःला कोशात ओढून घेतलं होतं. त्याला वाटायचं, ही त्याच्या करिअरची अखेर आहे.
त्याच्या सोबत असलेल्या टॅब्लेटमधून ‘प्रज्ञा’ नावाच्या प्रगत AI (Social AI) चा आवाज आला. २०२६ मधील हे तंत्रज्ञान मानवी भावना ओळखून संवाद साधण्यात तरबेज होते.
‘प्रज्ञा’ म्हणाली, “आर्यन, तू त्या रॉकेटच्या बूस्टर्सकडे बघतोयस? ते काही वेळानंतर रॉकेटपासून वेगळे होणार आहेत.”
आर्यनने विचारलं, “हो, पण त्याचा माझ्या परिस्थितीशी काय संबंध?”
प्रज्ञाने अतिशय सकारात्मकपणे उत्तर दिलं, “खूप मोठा संबंध आहे! ते बूस्टर्स वेगळे होतात, तेव्हाच रॉकेटला पुढचा वेग मिळतो. आपल्या आयुष्यातलं ‘अपयश’ सुद्धा त्या बूस्टर्ससारखं असतं. ते आपल्याला थांबवण्यासाठी नसतं, तर आपल्याला जुन्या विचारांपासून मुक्त करून नवीन उंचीवर नेण्यासाठी असतं. तू पायलट होऊ शकला नाहीस याचा अर्थ असा नाही की तुझं आकाश संपलंय. कदाचित तू हे रॉकेट डिझाइन करणारा किंवा अंतराळ मोहिमेचं नेतृत्व करणारा शास्त्रज्ञ होण्यासाठी बनला आहेस!”
इतक्यात काऊंटडाऊन सुरू झालं… ३… २… १… झेप!
प्रचंड गर्जना करत गगनयान ढगांना चिरून वर गेलं. तो प्रकाश पाहून आर्यनचे डोळे दिपले. त्याला जाणीव झाली की, एखादी परीक्षा किंवा एखादा प्रयत्न म्हणजे संपूर्ण आयुष्य नव्हे. गगनयानाने जसा पृथ्वीचा उंबरठा ओलांडला, तसाच आर्यनने आज आपल्या मनातील ‘न्यूनगंडाचा उंबरठा’ ओलांडला.
प्रक्षेपणाचे टाळ्यांचे कडकडाट सुरू असतानाच आर्यनने आपल्या डायरीत लिहिलं— “नवी सुरुवात : पायलट नाही, तर अंतराळ संशोधक म्हणून!”
त्याला आता कळून चुकलं होतं की, आयुष्यातला एखादा दरवाजा बंद झाला की समजायचं, नशीब आपल्यासाठी एखादं मोठं प्रवेशद्वार उघडत आहे.
अपयश हा शेवट नसून, ती स्वतःला नव्याने शोधण्याची
‘एक नवी सुरुवात’ असते.
✍️र सि का
©️®️रसिका चवरे