मैत्रीचं हिरवं बंधन

#माझ्यातली मी
#विकेंड टास्क
# दीर्घकथा लेखन
@everyone दि -२७/९/२०२५

शीर्षक – मैत्रीचं हिरवं बंधन
​कॉलेजचा तो कट्टा आता इतिहास झाला होता; पण त्यांच्या दोस्तीचं नातं अजूनही ताजं होतं. समीर आणि आलोक एका शांत, जुन्या गार्डनमध्ये एका बाकावर बसले होते. बाकाभोवती दाटलेली झाडं आणि गवताची हिरवळ, सगळीकडे हिरव्या रंगाची एक शांत, आश्वासक चादर पसरली होती.
​समीरने एक निःश्वास सोडला. तो शांतपणे आजूबाजूच्या हिरवळीकडे पाहत होता. “आलोक, इथे बघ ना. किती शांत आणि सुंदर आहे सगळं! हा हिरवा रंग ना, मला खूप काही देतो. माझ्या मनातल्या सगळ्या गडबडीला एक दिलासा देतो.” आलोकने सिगारेटचा एक मोठा झुरका घेतला आणि धुंद धूर हवेत सोडला. तो जरासा चिडला होता. “तुझं नेहमी हेच! निसर्ग, हिरवा रंग… काय आहे यात? फक्त झाडं आणि गवत! मला काही फरक पडत नाही. माझा हिरवा रंग तर आता पार फिका झालाय.”
​समीरने आलोकच्या खांद्यावर हात ठेवला. त्याला माहित होतं, आलोकचं दुःख मोठं होतं. “काय झालंय आलोक? सांग मला. तू अलीकडे खूप गप्प असतोस.” आलोकचा आवाज भरून आला. “समीर, नोकरी… गेली रे! महिना झाला. आणि आई… तिचं ऑपरेशन करायचं आहे, त्यासाठी पैशांची जुळवाजुळव कशी करायची, तेच समजत नाहीये. माझ्या आयुष्यातलं सगळं काही आता काळवंडून गेलंय. मला कसलाही ‘हिरवा’ आनंद किंवा आशा दिसत नाहीये.”
​समीर काही क्षण शांत राहिला. त्याच्या डोळ्यांतही एक उदासी तरळली. तो हळूच म्हणाला, “तुझं खरं आहे आलोक. आयुष्यात जेव्हा सगळं काही बिघडतं ना, तेव्हा आजूबाजूचा कोणताही रंग मनाला शांती देत नाही. माझ्या मनातही खूप दुःख आहे.” आलोकने त्याला विचारले, “तुझं काय आहे? तू तर नेहमी हसतमुख असतोस, आणि तुझ्याकडे तर सगळं काही आहे.” समीरने मान खाली घातली. “माझं दुःख दुसरं आहे आलोक. मी माझ्या वडिलांना दिलेले वचन पूर्ण करू शकलो नाही. त्यांचा ड्रीम प्रोजेक्ट माझ्या हातून निसटला. ते नेहमी म्हणायचे, ‘समीर, आपल्या आयुष्यातला प्रत्येक क्षण आनंदानं जगला पाहिजे. आयुष्यातला कोणताही ‘हिरवा सिग्नल’ (Green Signal) गमावायचा नाही.’ पण मी हरलो. आयुष्याच्या शर्यतीत मी थांबलो.”

​समीरने हळूच आपल्या खिशातून एक छोटा, हिरव्या रंगाचा कार्डबोर्डचा तुकडा बाहेर काढला. तो आलोकला दाखवत म्हणाला, “आलोक, तुला आठवतंय? कॉलेजमध्ये आपण एकदा वेळेवर फी भरू शकलो नव्हतो, तेव्हा काय झालं होतं?” आलोक एकदम शांत झाला. “हो आठवतंय. आपल्याला टी. सी. मिळण्याची वेळ आली होती.”
​समीरने तो कार्डबोर्डचा तुकडा आलोकच्या हातात ठेवला. तो एक जुना कॉलेज आयकार्डचा तुकडा होता. त्यावर त्यांची कॉलेजची फी भरल्याची, हिरव्या शाईने केलेली सही होती. समीरने त्याला आठवण करून दिली, “त्या दिवशी तू अगदी माझ्यासारखाच निराश झाला होतास. तेव्हा तू माझ्या आईला घेऊन गेला होतास आणि तिने तुझ्या आईच्या नावाने, माझ्यासाठी फी भरली होती. आणि तू म्हणाला होतास, ‘हा हिरवा रंग आपल्या मैत्रीचा आहे. आयुष्यातले कोणतेही दुःख या हिरव्या रंगापुढे फिके पडतील.’”
​आलोकच्या डोळ्यांत पाणी तरारलं. त्याला ते सारं आठवलं. समीर पुढे म्हणाला, “आज तू म्हणतोय, की तुझ्या आयुष्यातला हिरवा रंग फिका झालाय. पण आलोक, हा हिरवा रंग फक्त झाडांचा नाही. हा रंग आहे प्रगतीचा, आशेचा आणि मैत्रीच्या विश्वासाचा.” समीरने त्याच्या हातातला आयकार्डचा तुकडा परत घेतला आणि आपल्या खिशात ठेवला. तो म्हणाला, “तुझ्या आईच्या ऑपरेशनसाठी लागणारे पैसे माझ्याकडे तयार आहेत. आणि तुझी नोकरी… आपण एकत्र शोधू. मला माझ्या वडिलांचा ‘हिरवा सिग्नल’ हवा आहे. आणि तो तेव्हाच मिळेल, जेव्हा मी माझ्या मित्राला या अडचणीतून बाहेर काढेन. कारण, आपली मैत्री, आपला विश्वास, हेच माझ्या आयुष्यातील सर्वात मोठे आणि सर्वात तेजस्वी हिरवे बंधन आहे.”
​आलोकला काहीच बोलता आले नाही. त्याने फक्त समीरला मिठी मारली. बाकावरच्या त्या हिरव्या रंगाने आज पुन्हा एकदा त्यांच्या दुःखावर प्रेमाचा आणि आशेचा एक नवा रंग चढवला होता. आता आलोकलाही त्या हिरवळीत एक वेगळीच उमेद दिसू लागली होती. तो समजून गेला होता, निसर्गाचा हिरवा रंग फक्त डोळ्यांना शांती देतो; पण आपल्या नात्यातला हिरवा रंग आयुष्याला नव्याने जगण्याची शक्ती देतो. ~अलका शिंदे