माझ्यातलीमी

#माझ्यातलीमी

#लघुकथालेखन

स्वाभिमानाचा ‘शंखनाद’

ईश्वरी एका मोठ्या कॉर्पोरेट कंपनीत उच्च पदावर काम करत होती. ती स्वभावाने शांत आणि संयमी होती. तिचे वडील नेहमी सांगायचे, “संयम हेच सर्वात मोठे शस्त्र आहे.” याच तत्त्वावर चालत तिने अनेकदा ऑफिसमधील अंतर्गत राजकारण आणि वरिष्ठांकडून होणारा मानसिक छळ सहन केला.

हे तिचं ‘मौनाचं रामायण’ होतं. तिला वाटायचं की आपलं कामच एक दिवस बोलू लागेल.

पण परिस्थिती तेव्हा बदलली जेव्हा एका मोठ्या प्रोजेक्टचे श्रेय लाटण्यासाठी तिच्या मॅनेजरने ईश्वरीवर खोटे आरोप केले आणि तिने कधीही न केलेल्या चुकांबद्दल तिला सर्वांसमोर अपमानास्पद शब्द सुनावले. ते ‘शब्दांचं महाभारत’ असह्य होतं. ईश्वरी पूर्णपणे खचली. तिने विचार केला की नोकरी सोडून घरी बसणेच योग्य ठरेल.

त्याच वेळी तिचे ज्येष्ठ मार्गदर्शक (Mentor) श्री. दवे सर तिच्या आयुष्यात **’कृष्णा’**सारखे धावून आले. ते तिला म्हणाले, “ईश्वरी, गप्प बसणे प्रत्येक वेळी ‘धर्मा’चं लक्षण नसतं. जर तू आज या अन्यायाविरुद्ध गप्प बसलीस, तर तू येणाऱ्या पिढीसाठी चुकीचा आदर्श ठेवशील. कृष्णाने अर्जुनाला रणांगणातून पळायला नाही, तर ‘कर्तव्य’ बजावायला सांगितलं होतं.

मौन हे रामायणातलं सामर्थ्य होतं, पण महाभारतातलं युद्ध हे न्यायासाठी होतं. तुझे शब्द हे तुझे शस्त्र बनव आणि पुराव्यासहित तुझं सत्य मांड.”

सरांच्या या नैतिक मार्गदर्शनामुळे ईश्वरीला हे उमजलं की, केवळ सहन करणं म्हणजे सदाचार नाही, तर अन्यायाला वाचा फोडणं हा खरा धर्म आहे. तिने शांतपणे सर्व पुरावे गोळा केले, वरिष्ठांशी संवाद साधला आणि त्या ‘शब्दांच्या युद्धा’त स्वतःचं सत्य सिद्ध केलं.शेवटी काय तर

आयुष्यात केवळ सहनशील असणं पुरेसं नसतं; जेव्हा शब्दांनी आपल्या नैतिकतेवर आणि स्वाभिमानावर घाला घातला जातो, तेव्हा सत्याची बाजू मांडण्यासाठी विचारांचा ‘कृष्ण’ पाठीशी असावाच लागतो. तरच आपण आपल्यावरील अधर्माचा (अन्यायाचा) पराभव करू शकतो.
✍️र सि का
©️®️रसिका चवरे