#माझ्यातलीमी #विकएंड टास्क

आरशातील जग: आरशातून दुसऱ्या जगातला प्रवास
रुपेश आपल्या ऑफिसच्या केबिनमध्ये बसला होता. अचानक त्याला एक लख्ख प्रकाश दिसला. त्याला वाटलं, कोणीतरी स्पॉटलाइट चालू केला असावा. पण तो प्रकाश एका आरशातून येत होता. रुपेशला आश्चर्य वाटलं, कारण त्याच्या केबिनमध्ये आरसा कधीच नव्हता. तो मनात म्हणाला, “इथे आरसा कोणी आणून ठेवला?” उत्सुकतेने तो खुर्चीवरून उठला आणि त्या प्रकाशाच्या दिशेने चालू लागला.
समोर एक सुंदर, नक्षीदार फ्रेम असलेला मोठा आरसा दिसला. त्याने आरशात पाहिलं, तेव्हा त्याला आत हिरवीगार बाग, भव्य बंगला आणि तिथे काम करणारे नोकर-चाकर दिसले. तो बंगला इतका रमणीय होता, की रुपेशला त्याच्याकडे प्रचंड आकर्षण वाटलं. तो मनात म्हणाला, “जर आरशातलं हे चित्र एवढं सुंदर आहे, तर पलीकडचं जग किती अप्रतिम असेल!” एवढ्यात, जणू तो आरसा त्याच्या बोलण्याची वाट पाहत होता, त्या आरशातून बंगल्याच्या पायऱ्या बाहेर आल्या. सहज म्हणून रुपेशने एक पाय त्या पायरीवर ठेवला, आणि बघता बघता त्या पायऱ्या आरशात अदृश्य झाल्या.
त्याच वेळी, त्याच्या केबिनमध्ये मीटिंगसाठी सर्वजण येऊ लागले. पण रुपेश तिथे नव्हता. त्याआधी रिसेप्शनिस्ट, प्रिया, केबिनमध्ये आली होती. तिने पाहिलं, की रुपेश आरशासमोर एक पाय उचलून उभा होता. तिला आश्चर्य वाटलं, “रुपेश सर असे का उभे आहेत?” तिने दोनदा त्याला हाक मारली, पण त्याने कोणतीच प्रतिक्रिया दिली नाही. तिला वाटलं, कदाचित सर फोनवर बोलत असतील. म्हणून तिने मीटिंगची व्यवस्था करून केबिनबाहेर जाण्याचा निर्णय घेतला.
नेहमीप्रमाणे वेळेवर सुरू होणारी मीटिंग आज जवळजवळ अर्धा तास उशिरा झाली, तरीही रुपेशचा पत्ता नव्हता. शेवटी सर्वांनी मिळून निर्णय घेतला, “आजची मीटिंग पुढे ढकलूया. रुपेश सर येतील, तेव्हा परत व्यवस्था करू.” आणि मग सर्वजण केबिनबाहेर निघून गेले.
इकडे, रुपेश आरशातून बंगल्यात प्रवेशला होता. बंगल्यातील सुखसोयी आणि वैभव पाहून तो थक्क झाला. त्याला काही समजतच नव्हतं, की आता पुढे काय करावं. तेवढ्यात एक नोकर त्याच्यासमोर आला आणि हाताने इशारा करत म्हणाला, “या, या बाजूने आत या.” त्या नोकराने त्याला एका भव्य दालनात नेलं. त्या दालनात सोनेरी झुंबर, रेशमी पडदे आणि संगमरवरी मजला होता. दालनाच्या मध्यभागी एक भव्य सिंहासन होतं, आणि त्यावर एक व्यक्ती बसली होती. ती व्यक्ती इतकी तेजस्वी दिसत होती, की रुपेशला तिच्याकडे पाहणंही कठीण गेलं.
“कोण आहेस तू?” त्या व्यक्तीने गंभीर आवाजात विचारलं.
रुपेश घाबरला, पण धीर एकवटून म्हणाला, “मी… मी रुपेश आहे. मी माझ्या ऑफिसमधून इथे आलो. हा आरसा… आणि मग या पायऱ्या…”
त्या व्यक्तीने हसत हात वर केला, “शांत हो. तू इथे का आलास, हे मला माहीत आहे. हा बंगला आणि हे जग तुझ्यासाठी आहे, पण त्याला एक किंमत आहे.”
“किंमत?” रुपेशने आश्चर्याने विचारलं.
“हो,” ती व्यक्ती म्हणाली. “ह्या जगात राहायचं असेल, तर तुला तुझं मागचं आयुष्य सोडावं लागेल. तुझं ऑफिस, तुझं कुटुंब, तुझी ओळख… सर्व काही.”
रुपेशला धक्का बसला. त्याच्या डोळ्यांसमोर त्याचं कुटुंब, मित्र, आणि ऑफिसमधील सहकारी आले. त्याला वाटलं, “ह्या सुंदर जगात राहण्यासाठी एवढी मोठी किंमत? खरंच याचा अर्थ आहे का?”
तेवढ्यात त्या व्यक्तीने पुन्हा विचारलं, “काय ठरवलंस, रुपेश? तुझ्याकडे फार वेळ नाही.”
रुपेशने डोळे बंद केले आणि मनात विचार केला. त्याला त्याचं आयुष्य आठवलं—साधं, पण प्रेम आणि हास्याने भरलेलं. त्याने ठरवलं, “नाही, मी परत जाईन. मला माझं खरं आयुष्य हवं आहे.”
त्या व्यक्तीने स्मितहास्य केलं आणि म्हणाली, “योग्य निर्णय. हा आरसा तुझी इच्छाशक्ती तपासत होता. जा, तुझं खरं जग तुझी वाट पाहत आहे.”
रुपेशने मागे वळून पाहिलं, तेव्हा तोच आरसा पुन्हा दिसला. त्याने एक पाऊल टाकलं, आणि बघता बघता तो त्याच्या केबिनमध्ये परत आला. आरसा गायब झाला होता, आणि त्याच्याभोवती त्याचे सहकारी जमले होते. प्रियाने विचारलं, “रुपेश सर, तुम्ही कुठे गेला होतात? आम्ही किती वेळ तुमची वाट पाहिली!”
रुपेश हसला आणि म्हणाला, “कुठेतरी… पण आता मी इथेच आहे.”
त्या दिवसापासून रुपेशने आयुष्याला नव्याने पाहायला सुरुवात केली. त्याला समजलं, की खरं सौंदर्य बाहेरच्या जगात नाही, तर आपल्या मनात आणि आपल्या जवळच्या माणसांमध्ये आहे.
#१३_०९_२०२५_शनिवार
©️®️ #सौअपर्णाजयेशकवडे.