#माझ्यातलीमी #विकएंड टास्क

शीर्षक : “तो अनोळखी प्रवासी”
पहिला भाग – ✍️
संध्याकाळची वेळ होती. शहराच्या गजबजाटात दिवसाचा गोंधळ अजूनही पूर्ण संपला नव्हता. बसस्थानकावर लोकांची वर्दळ होती. थकलेले चेहरे, हातातल्या पिशव्या, लवकरात लवकर घरी पोहोचायची घाई – या सगळ्यात ती बसच्या थांब्यावर उभी होती.
अन्विता. साधी, पण आत्मविश्वासाने झळकणारी मुलगी. कॉलेज संपवून घरी जाण्यासाठी बसची वाट बघत होती. हातातल्या वहीत तिने काही टिपा लिहिल्या होत्या. वारंवार ती त्या पानांकडे बघत होती. उद्या तिचं महत्त्वाचं प्रेझेंटेशन होतं. विचारांमध्ये ती इतकी हरवली की, तिच्याजवळ येऊन उभा राहिलेला तो तिला प्रथम दिसलाच नाही.
तो अनोळखी प्रवासी. काळसर निळा शर्ट, खांद्यावर पिशवी, डोळ्यात वेगळीच चमक. तो काहीसा गूढ वाटत होता. बस आली तेव्हा अन्विताने चटकन आत शिरत खिडकीजवळची जागा घेतली. तोही तिच्या शेजारी येऊन बसला. सुरुवातीला तिने काही बोललं नाही. पण काही क्षणांनी त्याने शांतपणे विचारलं – “हे थांबे अजून किती आहेत?”
त्याचा आवाज गंभीर होता, पण त्यात एक वेगळं सौम्यपण होतं. अन्विता थोडी चकित झाली, पण तिने थोडक्यात उत्तर दिलं. काही वेळ दोघंही शांत होते. मात्र काही मिनिटांतच संभाषण सुरू झालं. त्याने प्रवास, पुस्तकं, आणि जीवनाबद्दल बोलायला सुरुवात केली. अन्विताला जाणवलं – तो अनोळखी असूनही तिच्या मनात न सांगता येणारा विश्वास निर्माण करत होता.
बस शहरातून बाहेर पडून पुढच्या रस्त्यावर आली. खिडकीबाहेर संध्याकाळचा सोनेरी सूर्य झाडांमधून डोकावत होता. त्या क्षणाला अन्विताच्या मनात एक अनोळखी कुतूहल जागं झालं – हा प्रवासी कोण? कुठे चालला आहे? आणि तिच्या आयुष्यात तो अचानक अशा वेळी का भेटला?
बसच्या धडधडणाऱ्या आवाजात त्यांचं बोलणं सुरूच होतं. अन्विताने सावधपणे त्याला विचारलं, “तुम्ही कुठे जात आहात? शहरात राहता का?” तो हसला, त्याच्या हास्यात एक रहस्यमयता होती. “मी एक प्रवासी आहे, अन्विता. शहरं बदलत राहतो, पण माणसं कायम राहतात.” अन्विताला आश्चर्य वाटलं – त्याने तिचं नाव कसं कळलं? तिने स्वतः सांगितलं नव्हतं. “तुम्हाला माझं नाव कसं माहीत?” तिने उत्सुकतेने विचारलं.
तो थोडा थांबला, मग म्हणाला, “मी तुझ्या कॉलेजच्या एका कार्यक्रमात होतो. तू तिथे एक कविता सादर केली होतीस – ‘जीवनाचा प्रवास’ नावाची. तेव्हापासून मी तुझ्या शब्दांचा चाहता झालो.” अन्विता आठवली, दोन महिन्यांपूर्वीचा तो कार्यक्रम. तिथे अनेक लोक होते, पण हा चेहरा तिला आठवत नव्हता. तरीही, त्याच्या बोलण्यात एक सच्चाई होती जी तिला आकर्षित करत होती.
बोलता बोलता ते जीवनाच्या गहन गोष्टींकडे वळले. त्याने सांगितलं, “जीवन हे बससारखंच आहे. कधी थांबे येतात, कधी लोक येतात-जातात. पण खरा प्रवास हा मनाचा असतो.” अन्विताला त्याच्या शब्दांनी विचार करायला भाग पाडलं. तिच्या आयुष्यात सध्या तणाव होता – प्रेझेंटेशनची तयारी, घरचे दबाव, आणि स्वतःच्या स्वप्नांची ओढ. तिने त्याला सांगितलं, “मला वाटतं मी माझ्या प्रवासात हरवले आहे. सगळं इतकं वेगवान आहे की, थांबून विचार करायला वेळच नाही.”
तो हसून म्हणाला, “थांबणे हेही एक कला आहे. मी एक लेखक आहे, अन्विता. माझ्या कथा प्रवासातून जन्म घेतात. आज मी तुझ्या कथेत आलो, उद्या तू माझ्या कथेत येशील.” त्याच्या डोळ्यात एक वेगळी चमक होती, जणू तो भविष्य सांगत होता. बस आता ग्रामीण भागात आली होती. बाहेर अंधार पसरला होता, आणि तारे चमकू लागले होते. अन्विताला जाणवलं की हा प्रवास नेहमीपेक्षा वेगळा आहे – तो फक्त शारीरिक नव्हता, तर भावनिकही होता.
अचानक बस एका छोट्या गावात थांबली. काही लोक उतरले, काही चढले. त्याने तिच्याकडे बघत म्हणाला, “माझा थांबा आला. पण हे भेटणे कायम राहील.” अन्विताने विचारलं, “तुमचं नाव तरी सांगा?” तो उभा राहत म्हणाला, “आर्यन. आणि तुझ्या प्रेझेंटेशनसाठी शुभेच्छा. तू जिंकशील, कारण तुझ्यात ती जिद्द आहे.” तो उतरला, आणि बस पुढे निघाली. अन्विता खिडकीतून त्याला बघत राहिली, पण तो गर्दीत अदृश्य झाला.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी अन्विता कॉलेजमध्ये पोहोचली. प्रेझेंटेशनची तयारी पूर्ण होती, पण मनात आर्यनच्या शब्दांचा प्रभाव होता. तिचं प्रेझेंटेशन अप्रतिम झालं – तिने जीवनाच्या प्रवासाबद्दल बोललं, जणू कालचा अनुभव तिच्या शब्दांत उतरला होता. प्रोफेसरने तिचं कौतुक केलं, आणि तिला पहिलं स्थान मिळालं.
घरी परतताना तिला आठवलं – आर्यनने सांगितलं होतं की तो लेखक आहे. तिने त्याचं नाव सर्च केलं. आणि तिला धक्का बसला – आर्यन एक प्रसिद्ध लेखक होता, ज्याच्या कथा लाखो लोक वाचतात. त्याच्या एका पुस्तकात एक कथा होती – ‘अनोळखी प्रवासी’ नावाची, ज्यात एक मुलगी बसमध्ये भेटते आणि जीवनाचे धडे शिकते. अन्विताला समजलं की ती कथा तिच्यावरच आधारित होती? की हा योगायोग?
काही दिवसांनी तिला आर्यनचा मेसेज आला – “तुझ्या जिंकण्याची बातमी वाचली. अभिनंदन! जीवनाचा प्रवास सुरू आहे.” अन्विताने उत्तर दिलं, “तुमच्यामुळे मी स्वतःला शोधलं. धन्यवाद, अनोळखी प्रवासी.” त्यांची मैत्री सुरू झाली, आणि ते दोघंही एकमेकांच्या कथांचा भाग बनले.
या अनोळखी भेटीने अन्विताच्या आयुष्यात एक नवीन अध्याय सुरू झाला – विश्वास, कुतूहल आणि प्रेरणेचा. जीवनात कधी कधी अनोळखी प्रवासी येतात, आणि ते आपल्याला नव्या दिशेने नेतात.
©️®️ #सौ_अपर्णा_जयेश_कवडे_आणि _स्मिता_सोनावणे_गायकवाड